Flowers Of Romance
Flowers Of Romance brengt Public Image Ltd. terug tot een ongemakkelijke kern. De dominante basgrooves uit het eerdere werk zijn grotendeels verdwenen. Drums en de stem van John Lydon nemen de ruimte over. Keith Levene voegt klanken toe die de gebruikelijke rol van een rockgitaar vaak vermijden. De arrangementen zijn kaal, maar de muziek is bepaald niet rustig of zacht.
Four Enclosed Walls maakt die aanpak meteen duidelijk. Droge, krachtige percussie omlijst een trillende stem. Achterstevoren afgespeelde piano maakt de omgeving nog vreemder. De partijen liggen open en worden niet beschermd door een volle bandklank. Track 8 gebruikt een minder vast drumpatroon en fijne gitaar. De spanning blijkt daardoor niet uitsluitend van volume af te hangen.
Under The House duwt drums en zang naar een angstaanjagender intensiteit. Lydon lijkt opgesloten in de druk die het ritme veroorzaakt. Banging The Door kiest een directere weg en geeft zijn irritatie een botte ritmische vorm. Het is een van de weinige momenten waarop het laag echt gewicht krijgt. Daardoor klinkt de omliggende muziek nog verder uitgekleed.
Er bestaan ook andere routes door die hardheid. Het zoemende instrumentale Hymie's Him haalt de stem weg zonder de sfeer behaaglijk te maken. Go Back brengt een nadrukkelijkere uitbarsting van gitaar. Francis Massacre sluit af met een gewelddadige combinatie van percussie, piano en zang. De nummers verschillen onderling, al delen ze hetzelfde onvriendelijke karakter.
Dat karakter beperkt de aantrekkingskracht. Lydons voordracht kan onafgebroken op je afkomen. De afgeslankte arrangementen bieden weinig verlichting als je soepele grooves of duidelijke melodische houvast zoekt. Toch geeft juist de overtuiging de plaat haar kracht. Flowers Of Romance maakt van het ontbreken van vertrouwde muzikale steun een eigen geluid. Het is een veeleisende plaat, maar de beste momenten hebben een directheid die in vollere arrangementen gemakkelijk verloren zou gaan.
