Entertainment!
Entertainment! laat overtuigend horen waarom je ruimte in een rocknummer moet laten. De gitaar van Andy Gill snijdt in korte, scherpe uitbarstingen door de muziek. De bas van Dave Allen en de drums van Hugo Burnham houden ondertussen de boel in beweging. Jon King brengt zijn woorden dringend in plaats van mooi. De onderdelen gaan tegen elkaar in, maar de band speelt strak.
Opener Ether maakt die aanpak meteen duidelijk. Bas en drums grijpen in elkaar met een hoekig ritme. De gitaar onderbreekt dat spel, in plaats van er een behaaglijke laag akkoorden overheen te leggen. Natural’s Not in It maakt een even eenvoudig patroon bijna onmogelijk om uit je hoofd te krijgen. Dansbaarheid is daarbij minstens zo belangrijk als agressie.
Damaged Goods is daar een uitstekend voorbeeld van. Het korte samenspel van gitaar en bas mondt uit in een snelle, sobere uitvoering. Als de gitaar wegvalt, krijgt de bas meer ruimte. Bij de terugkeer lijkt het hele nummer weer scherper te worden. De stemmen die elkaar antwoorden voegen nog een ritmisch onderdeel toe. Een opvallende solo is nergens nodig om het spannend te houden.
De teksten gaan over relaties, geld, macht en de verhalen die mensen zomaar aannemen. Not Great Men stelt de vertrouwde geschiedschrijving ter discussie. I Found That Essence Rare heeft een van de sterkste hooks van de plaat. De directe taal helpt: dit zijn nummers waarin iets wordt betoogd, geen lezingen met wat muziek erachter.
De scherpe gitaar en droge zang kunnen vermoeien. Return the Gift is bovendien minder meeslepend dan het beste materiaal. Afsluiter Love Like Anthrax maakt het je bewust moeilijker, met feedback en stemmen die door elkaar heen gaan. Toch houdt het ritme ook dit experiment bij de rest van het album. Entertainment! is slimme, lichamelijke muziek die zijn boodschap evenzeer via het spel als via de woorden overbrengt.
