Phantasia
Phantasia laat LITE met veel precisie door onrustig terrein bewegen. De Japanse band speelt instrumentale rock waarin gitaren, bas en drums voortdurend op elkaar reageren. De klanken zijn scherp en duidelijk, zonder dat volume de enige bron van spanning wordt. Korte stiltes en onverwachte bewegingen kunnen hier minstens zo veel doen als een hardere passage.
Ef zet dat geluid direct neer. De gitaarlijnen bewegen snel, maar de verschillende onderdelen blijven zorgvuldig op hun plek. Het is fel spel met een duidelijke ordening erachter. Infinite Mirror vindt een ander aanknopingspunt in een meer dansbare, regelmatige groove. De technische kant verdwijnt niet, maar krijgt een prettig herkenbare basis.
In Black and White komen onrust en melancholie dichter bij elkaar. De rustigere opbouw geeft het stevigere gedeelte meer ruimte om aan te komen. De bas draagt daarbij bij aan een geluid dat meer kleur heeft dan alleen twee scherpe gitaren. LITE kan ingewikkeld spelen zonder alle aandacht bij de moeilijkheidsgraad te leggen.
Dat lukt niet overal even goed. Sommige passages maken vooral indruk door hun uitvoering en blijven als melodie minder duidelijk hangen. De meer afwachtende nummers hebben ook niet altijd dezelfde kracht als de directe stukken. Solitude brengt een nuttige onderbreking, maar meer rust in de volgorde lost de wisselvalligheid niet helemaal op.
Toch is Phantasia veel meer dan een reeks oefeningen. De afwisseling tussen felle ritmes, verweven gitaren en warmere bastonen geeft de plaat genoeg eigen karakter. De precieze uitvoering maakt de energie goed hoorbaar, ook wanneer de emotionele aansluiting even wat minder direct is. Wie graag volgt hoe instrumenten tegelijk langs en met elkaar bewegen, kan hier veel plezier aan beleven. Het beste materiaal koppelt die activiteit aan een duidelijke spanning.
