Weather Diaries
Weather Diaries geeft de ritmesectie van Ride veel ruimte. De bas houdt de nummers in beweging en de drums zorgen voor meer dan begeleiding onder een muur van gitaren. De herkenbare samenzang blijft aanwezig, maar de instrumenten klinken open genoeg om afzonderlijk te volgen. Het album heeft daardoor een duidelijk gevoel voor vaart, ook wanneer de muziek meer op sfeer vertrouwt.
"Lannoy Point" is een sterk begin. Een heldere gitaarmelodie wordt aangevuld door synthesizer en een actieve baspartij. De drums houden alles bij elkaar zonder het nummer vast te zetten. "Charm Assault" kiest een directere weg met een pakkend refrein. Het is herkenbaar Ride, al mist de melodie net wat van de verrassing die het beste werk zo bijzonder maakt.
De titeltrack neemt meer tijd. Een rustige, vrij klassieke opbouw groeit via een gitaarsolo naar een veel voller slot. Het geeft de plaat een overtuigend middelpunt. "Cali" brengt vervolgens een lichtere popkant naar voren. De heldere gitaren en de samenzang hebben genoeg karakter om het nummer buiten alle verwachtingen rond een terugkeer overeind te houden. Ook "Impermanence" maakt indruk door de gitaarklank en Mark Gardeners warme zang.
Niet alles komt even snel op gang. De lange aanloop van "Rocket Silver Symphony" stelt het eigenlijke liedje nogal uit, terwijl sommige vertrouwde bewegingen eerder comfortabel dan spannend klinken. Dat maakt Weather Diaries geen voltreffer van begin tot eind. De beste momenten laten wel een band horen die nog iets met zijn oude geluid kan doen. De combinatie van sterke ritmes, elektronische details en duidelijke melodieën geeft de plaat een eigen plek. Ride klinkt het overtuigendst wanneer de nummers de ruimte krijgen, en die ruimte ook goed wordt gebruikt.
