Colour Trip
Colour Trip haalt veel uit een vertrouwde combinatie. Ringo Deathstarr zet zachte zang tegenover vervormde gitaren, maar houdt de nummers kort en de melodieën duidelijk. De invloeden uit shoegaze en noise pop zijn gemakkelijk te herkennen. Toch is de plaat aantrekkelijker dan alleen een verzameling goede voorbeelden: de band heeft genoeg eigen liedjes om de bekende klank te dragen.
Imagine Hearts laat Alex Gehrings lichte stem tussen de golvende gitaren bewegen. Het ritme geeft het nummer een bijna dansbare kant. Do It Every Time zet vervolgens harder aan en haalt zijn kracht uit een directe, energieke beweging. De band hoeft de aankleding nauwelijks op te ruimen om zijn popgevoel hoorbaar te maken. De melodie blijft ook in het lawaai aanwezig.
So High houdt de aanpak prettig bondig. De zang en de helder gevormde melodie geven het nummer een onmiddellijke aantrekkingskracht. Elliott Frazier en Gehring wisselen elkaar op de plaat goed af, met stemmen die eerder onderdeel van de klank zijn dan een los middelpunt. Hun samenzang maakt de hardere stukken zachter zonder ze krachteloos te maken.
Tambourine Girl en Chloe brengen meer gewicht. De gitaren vullen nadrukkelijker de ruimte en de tweede helft krijgt een donkerder rand. Other Things laat aan het slot juist veel los. De rustige beweging en Gehrings zang geven de plaat een ander soort afronding dan nog een laatste uitbarsting zou hebben gedaan.
De beperkte vernieuwing blijft de belangrijkste kanttekening. Sommige gitaargeluiden en zangmanieren verwijzen zo duidelijk naar voorgangers dat de eigen identiteit even verdwijnt. Dat maakt Colour Trip geen grote stap vooruit voor het genre. Als compacte verzameling sterke, lawaaiige popliedjes werkt het echter goed. De vaart, de zang en de melodieën zijn overtuigend genoeg om er zonder voorbehoud plezier aan te beleven.
