m b v
m b v begint met een vertrouwde klank en eindigt op veel onrustiger terrein. my bloody valentine keert terug naar zijn golvende gitaren en zachte stemmen, maar laat de plaat gaandeweg veranderen. Het eerste deel heeft veel geduld. Later worden het ritme en de vervorming steeds nadrukkelijker. Die verschuiving maakt het album interessanter dan een eenvoudige herhaling van een bekend geluid.
she found now houdt de beweging klein en traag. De gitaarlagen lopen door elkaar, met zang die nauwelijks boven het geheel uitkomt. only tomorrow geeft de melodie meer houvast en laat de gitaren steviger bewegen. De stemmen van de band blijven zacht, maar hoeven niet groot vooraan te staan om de nummers richting te geven.
In het middendeel krijgt de muziek andere kleuren. is this and yes zet een orgelachtige klank op de voorgrond en laat veel van het gebruikelijke gitaargewicht los. new you heeft juist een opvallend eenvoudige popaantrekkingskracht, met een stevige baslijn en een melodie die snel bijblijft. Zo wordt de klankwereld breder zonder dat de eigenheid verdwijnt.
De laatste nummers maken het minder comfortabel. nothing is zet zijn riff en drums hardnekkig vast in herhaling. wonder 2 koppelt veel snellere ritmische beweging aan gitaren die alle kanten op lijken te trekken. Het slot vraagt daardoor een andere vorm van aandacht dan de rustige opening.
Niet iedere overgang voelt meteen logisch en sommige melodieën blijven lang verborgen. De plaat heeft tijd nodig om zijn samenhang te laten zien. Toch is dat geduld goed besteed. m b v gebruikt zijn herkenbare geluid als vertrekpunt en vindt daarbinnen genoeg verschillende bewegingen. De beste momenten verbinden direct melodisch plezier met klanken die zich minder makkelijk laten vastpakken.
