loveless
loveless maakt vervorming even belangrijk als melodie. De gitaren van my bloody valentine blijven bewegen, zelfs wanneer de akkoorden lang worden vastgehouden. Kevin Shields en Bilinda Butcher zingen daar zacht doorheen, vaak zo ver naar achteren dat hun stemmen onderdeel van het totale geluid worden. De woorden verdwijnen bijna, maar de gevoelswaarde van de zang blijft duidelijk.
Only Shallow zet die combinatie meteen stevig neer. De gitaar klinkt groot en onrustig, terwijl de melodie verrassend gemakkelijk te volgen is. When You Sleep heeft een vergelijkbare directe aantrekkingskracht. Onder alle vervorming zit herkenbare popmuziek, alleen krijgt die hier geen nette rand om zich heen. De drukte en de zachtheid versterken elkaar.
To Here Knows When maakt de grenzen veel minder duidelijk. Stem en gitaar lijken steeds verder in elkaar op te gaan. Het nummer houdt zijn spanning zonder dat een gewone rockopbouw nodig is. Sometimes kiest weer voor een eenvoudiger, gedragen beweging, waarin de zang genoeg ruimte krijgt om door de gitaarlagen heen te komen. Het verschil zit vooral in hoe de klanken zich tot elkaar verhouden.
Soon brengt aan het slot een duidelijk dansritme onder de vervormde gitaren. Die verbinding werkt bijzonder goed: het ritme geeft houvast, terwijl de rest van het geluid blijft schuiven. De plaat blijkt daardoor minder eenvormig dan zijn dichte aankleding aanvankelijk kan suggereren.
Die aankleding is tegelijk de grootste drempel. De nauwelijks verstaanbare zang en aanhoudende vervorming kunnen behoorlijk veel van je vragen. Niet ieder nummer legt zijn sterke punten onmiddellijk bloot. Maar de melodieën maken het de moeite waard om langer te blijven. loveless heeft een zeldzaam sterk verband tussen geluid en liedje: je kunt ze moeilijk uit elkaar trekken, omdat ze juist samen hun werking krijgen.
