Split
Split geeft de dromerige gitaren van Lush meer kracht en de liedjes meer ruimte. De band kan nog steeds bijna gewichtloos klinken, maar bas en drums duwen steviger door. De zang staat duidelijker in het geheel. Daardoor komen zowel de directe popnummers als de lange, sombere passages goed tot hun recht. Het album heeft een mooie balans tussen aantrekkelijkheid en onrust.
Light From A Dead Star begint klein en donker. De lichte zang en de ruimtelijke gitaren maken de opening eerder spannend dan geruststellend. Daarna laten Blackout en Hypocrite horen hoe hard de band kan aanzetten zonder zijn melodische gevoel kwijt te raken. Hun korte, felle beweging geeft het album precies de energie die het nodig heeft.
Desire Lines en Never-Never nemen veel meer tijd. De zang blijft zacht, terwijl de herhaling en de langzaam veranderende arrangementen steeds meer gewicht krijgen. Vooral die bereidheid om een stemming lang vast te houden maakt Split bijzonder. Het zijn volwaardige lange nummers, met een andere werking dan de bondige liedjes eromheen. Ze vragen wel om meer geduld.
Undertow vindt een boeiende middenweg. De bas stuurt het nummer stevig aan en de gitaren houden er een ruwe rand omheen. Lit Up en Lovelife laten vervolgens horen hoe ontspannen en direct de band ook kan klinken. De muziek blijft herkenbaar Lush, maar gebruikt haar klank niet steeds op dezelfde manier.
Door de wisseling tussen korte uitbarstingen en lang uitgesponnen passages is de plaat niet voortdurend even gemakkelijk te volgen. Wie vooral de snelle popkant zoekt, kan de vertragingen behoorlijk lang vinden. Toch geven juist die verschillen Split zijn waarde. De band verbindt sterke melodieën, een overtuigende ritmesectie en donkere gevoelens zonder dat één daarvan steeds alles hoeft te bepalen.
