Spooky
Spooky heeft sterke popliedjes die zichzelf soms iets te goed verstoppen. Lush laat heldere gitaarmelodieën en hoge samenzang opgaan in een dichte, golvende klank. De stemmen van Miki Berenyi en Emma Anderson passen daar goed bij. Ze geven de muziek iets zachts, ook wanneer de gitaren behoorlijk nadrukkelijk aanwezig zijn. Het resultaat mist soms vaart.
For Love laat goed horen hoeveel melodische kracht er onder die aankleding zit. De rinkelende gitaren en de zang vormen een direct liedje dat ook zonder alle effecten overeind zou blijven. Nothing Natural heeft eveneens voldoende karakter om zich door het volle geluid heen te werken. Op zulke momenten vullen pop en shoegaze elkaar overtuigend aan.
Superblast! zet de gitaren harder aan. Daartegenover blijft de zang licht en bijna koorachtig, waardoor de muziek tegelijk kan duwen en zweven. Die combinatie geeft het album een scherpere kant. Lush heeft meer in huis dan alleen een mooie, ver weg geplaatste klank. De beste nummers houden hun eigen vorm, hoe druk de gitaren ook om de melodie heen bewegen.
De afsluiter Monochrome kiest voor een veel melancholischer benadering. Het is een gedragen ballad die de gevoelsmatige kant van de band duidelijk maakt. De plaat eindigt mooi en ingetogen.
De productie van Robin Guthrie drukt wel erg sterk haar stempel op het geheel. Sommige overgangen en verschillen tussen nummers verdwijnen in dezelfde waas, waardoor vooral het tweede deel aan vaart verliest. Meer scherpte had de liedjes soms geholpen. Toch blijft Spooky de moeite waard: de melodieën zijn goed en de combinatie van stevige gitaren en zachte stemmen heeft genoeg eigen aantrekkingskracht.
