Isn’t Anything
Isn’t Anything klinkt alsof de muziek voortdurend iets uit zijn verband wordt getrokken. De gitaren buigen, de drums vallen nadrukkelijk in en zachte stemmen blijven tussen die bewegingen hangen. Toch houdt my bloody valentine duidelijke liedjes in beeld. Het album heeft een ruwe, lichamelijke kant die de dromerige passages eerder spannender maakt dan onderbreekt.
Soft As Snow (But Warm Inside) geeft de bas meteen een opvallende rol. De ritmische ondergrond is beweeglijk, terwijl de gitaren en stemmen voor een minder stabiele bovenlaag zorgen. Die tegenstelling maakt de plaat interessant: de muziek kan tegelijk stevig vooruitgaan en klinken alsof de randen beginnen te vervagen. De band blijft herkenbaar aanwezig in alle drukte.
Feed Me With Your Kiss kiest voor een veel hardere aanval. De gitaren en drums krijgen meer gewicht, met twee stemmen die daar hun eigen zachte tegenkracht tegenover zetten. (When You Wake) You’re Still In A Dream verbindt eveneens een felle rockbeweging met minder scherp omlijnde zang. De melodieën blijven daarbij niet keurig apart van het geluid staan.
No More Sorry is veel onrustiger op een ingetogen manier. De fragiele gitaarpartijen maken de zachte zang bijna bedreigend. All I Need laat de klanken verder uitlopen in een dichte, golvende samenklank. Zulke nummers tonen hoeveel verschillende vormen de band met dezelfde basis kan oproepen.
De productie klinkt soms droog en de plaat is niet overal even sterk. Een paar arrangementen voelen kaler dan de mooiste passages doen verwachten. Dat maakt Isn’t Anything wat wisselvallig, maar geeft het ook karakter. De plaat houdt een directe band tussen de muzikanten hoorbaar, zelfs wanneer de gitaren de vertrouwde vorm uit elkaar trekken. Juist die botsing tussen een duidelijke song en een onzeker geluid blijft sterk.
