Slowdive
Op Slowdive blijven de liedjes goed zichtbaar tussen alle gitaarlagen. De band laat klanken lang doorklinken, maar geeft bas, drums en stemmen genoeg eigen ruimte. Daardoor klinkt dit album vertrouwd zonder een kopie van vroeger te worden. Neil Halstead en Rachel Goswell zingen vaak dicht tegen elkaar aan. Hun rustige stemmen verbinden de steviger stukken met de momenten waarop de muziek bijna stil lijkt te staan.
"Slomo" begint voorzichtig, met een schuifelend ritme en gitaren die langzaam meer ruimte innemen. Het nummer groeit zonder zijn richting te verliezen. "Star Roving" kiest daarna voor veel meer vaart. De gitaar klinkt groot en de zang houdt de melodie duidelijk, waardoor het tegelijk krachtig en toegankelijk blijft. De afwisseling helpt de plaat aan een overtuigend begin.
"Sugar for the Pill" neemt het tempo weer terug. De heldere gitaarfiguren en de rustige beweging geven de zang ruimte om haar werk te doen. Het nummer heeft geen plotselinge uitbarsting nodig om aan te komen. "Go Get It" zoekt juist een ruwer geluid en laat horen dat de band nog steeds genoeg kracht kan verzamelen.
De afsluitende piano van "Falling Ashes" zorgt voor het grootste verschil. Een terugkerend patroon en herhaalde zang houden acht minuten lang de aandacht vast. Het werkt doordat kleine veranderingen in de klank blijven meetellen. Niet iedere keuze is even geslaagd: de drums op "No Longer Making Time" klinken wat dun. Ook blijft een flink deel van de plaat dicht bij de herkenbare formule. De beste nummers maken daar echter meer dan genoeg van. Slowdive is een zorgvuldig opgebouwd album met sterke melodieën en een helder gevoel voor wanneer meer geluid nodig is, en wanneer juist minder.
