everything is alive
De synthesizers op everything is alive verdwijnen niet achter de gitaren. Ze bewegen er duidelijk tussendoor en geven Slowdive een iets scherper omlijnd geluid. De stemmen blijven zacht en de gitaarlagen herkenbaar, maar de plaat klinkt minder alsof alle onderdelen in dezelfde mist moeten verdwijnen. Juist het verschil tussen heldere patronen en lange, vervagende klanken maakt de muziek aantrekkelijk.
"shanty" begint met pulserende elektronica voordat de gitaren en zang eromheen groeien. De band neemt daar de tijd voor zonder de beweging te verliezen. Het ritme geeft richting aan een nummer dat gemakkelijk alleen op sfeer had kunnen drijven. "kisses" doet iets directers. De melodie komt snel aan en de drums geven het genoeg vaart om ook als gewoon popliedje te werken. De gitaar houdt er ondertussen een eigen, wat vervormde kleur in.
Het rustigere "andalucia plays" is minstens zo belangrijk. Een eenvoudige akoestische melodie krijgt ruimte, terwijl de omringende klanken geleidelijk voller worden. Halsteads zachte zang maakt het nummer klein genoeg om iets persoonlijks te houden. De extra stem geeft de opbouw later meer gevoel. De plaat heeft zulke duidelijke liedjes nodig om de verschillende geluiden ergens aan vast te maken.
Op "chained to a cloud" worden de elektronische patronen weer nadrukkelijker. Het afsluitende "the slab" gebruikt juist een dikkere massa van gitaren en een steviger ritme. De verschillen blijven subtiel, en wie een volledige verandering van stijl verwacht, krijgt vooral een zorgvuldige verschuiving. Dat is hier meestal genoeg. Slowdive houdt vast aan melodie en sfeer, maar laat de instrumenten op een andere manier samenwerken. everything is alive is een beheerste, warme plaat waarvan de kleine keuzes lang genoeg blijven opvallen om opnieuw te willen luisteren.
