Pure Mood
Pure Mood maakt de tegenstelling tussen zachte zang en zware gitaren behoorlijk groot. Ringo Deathstarr speelt shoegaze met veel beweging en een duidelijke grungerand. De melodieën verdwijnen daarbij minder ver dan het volle geluid soms doet vermoeden. De plaat werkt vooral goed wanneer de band de verschillende kanten binnen één nummer bij elkaar houdt, in plaats van alleen de volumeknop verder open te draaien.
Dream Again biedt een rustige ingang. De lichte stem en de gelaagde gitaren zetten een dromerige omgeving neer. Heavy Metal Suicide breekt die rust meteen open met veel zwaardere riffs. De overgang is nadrukkelijk, maar maakt ook duidelijk hoeveel kracht er in de band zit. Het geluid wordt harder zonder dat het melodische gevoel helemaal verdwijnt.
Stare at the Sun gebruikt dat verschil bijzonder goed. De grotere uitbarsting in het refrein geeft het nummer richting en maakt de opbouw de moeite waard. Guilt plaatst heldere zang tegenover schurende gitaren. De partijen vullen elkaar aan, waardoor de klank zowel toegankelijk als stevig blijft. Big Bopper heeft eveneens genoeg eigen karakter om tussen de dichte arrangementen op te vallen.
California Car Collection kiest voor een somberder, geduldiger verloop. Het nummer bouwt spanning op zonder de verwachte grote ontlading te geven. Frisbee brengt juist meer onrust, met druk drumwerk en samenzang die door het lawaai blijft bewegen. De band heeft dus verschillende manieren om hetzelfde basisgeluid interessant te houden.
Niet alles is even scherp afgebakend. De bekende voorbeelden uit oudere shoegaze blijven duidelijk hoorbaar en enkele stukken rekken de aandacht verder op dan nodig. Ook kan de overgang tussen het zwevende en het zware wat abrupt voelen. De beste nummers maken veel goed. Pure Mood heeft sterke melodieën, overtuigende dynamiek en genoeg plezier in het samenspel om meer te worden dan een nette herhaling van bekende geluiden.
