American Standard
American Standard geeft de stem van Michael Berdan nauwelijks bescherming. Zijn geschreeuw klinkt ruw en dichtbij, omringd door gitaren die lang blijven schuren en drums die de spanning steeds verder opvoeren. Uniform gebruikt die zware klank voor heel persoonlijke muziek. Berdans ervaringen met een eetstoornis vormen een belangrijk deel van de achtergrond, zonder dat de plaat alleen via dat verhaal te begrijpen is.
De titeltrack neemt ruim eenentwintig minuten in beslag. Een eenzame stem en een antwoord daarop zetten de toon, waarna de muziek langzaam voller en zwaarder wordt. De herhaling is hier het belangrijkste middel. Akkoorden blijven hangen, klanken schuiven over elkaar en kleine veranderingen krijgen steeds meer betekenis. Het nummer voelt daardoor beklemmend zonder simpelweg voortdurend harder te worden.
Later breekt die trage druk open in sneller drumwerk en duidelijkere melodie. Dat geeft de lange opbouw een bestemming, ook wanneer de zang onrustig blijft. Ben Greenberg houdt het geluid dik en aaneengesloten. De afzonderlijke onderdelen zijn niet altijd makkelijk los van elkaar te horen, maar hun gezamenlijke kracht is groot.
This Is Not A Prayer gebruikt een directer ritme. De twee drummers geven de muziek een onrustige beweging die goed bij Berdans stem past. Clemency laat de gitaren vervolgens langer doorwerken. In Permanent Embrace zorgen elektronische passages voor andere kleuren, voordat de harde kanten weer terugkeren. De kortere nummers geven de plaat meer vorm zonder de druk helemaal weg te nemen.
Dit is geen gemakkelijke achtergrondmuziek. De lange herhalingen en de kwetsbare, felle zang vragen veel aandacht. Juist de nauwkeurigheid achter dat zware geluid maakt American Standard overtuigend. Uniform gebruikt de omvang en de ruwe klank om iets persoonlijks voelbaar te maken. De plaat biedt weinig rust, maar de veranderingen hebben richting. Daardoor blijft de spanning ook na het uitzonderlijk lange begin aanwezig.
