The Mind Is a Terrible Thing to Taste
Op The Mind Is a Terrible Thing to Taste klinkt Ministry alsof gitaren en elektronica elkaar voortdurend verder opjagen. De riffs hebben een duidelijke thrashmetalrand, maar de ritmes, samples en herhalingen houden de muziek stevig in de industrial. Het is een hard album met een opvallend goed gevoel voor ordening.
Thieves laat de directe kracht van die combinatie horen. Stemfragmenten en felle gitaren werken samen aan een nummer dat zijn energie heel doelgericht inzet. So What neemt meer tijd voor zijn opbouw. De spanning komt daar net zo goed uit wat de band even achterhoudt als uit wat er uiteindelijk naar voren wordt geduwd. Die beheersing geeft het zware geluid extra werking.
Al Jourgensens schreeuwende voordracht past goed bij die druk. De zang hoeft nauwelijks vriendelijk of soepel te zijn; de felheid is onderdeel van het ritme en de sfeer. Toch is de plaat geen verzameling identieke aanvallen. De nadruk verschuift tussen gitaar, elektronica en percussie, en ook de invloed van hiphop krijgt een plek. Ministry zoekt duidelijk naar meer mogelijkheden dan alleen harder spelen.
Die afwisseling houdt de nummers interessant, al blijft het geluid nadrukkelijk ruw en dwingend. Voor wie vooral op zoek is naar melodieuze zang kan de plaat behoorlijk afstandelijk overkomen. De aantrekkingskracht zit ergens anders: in de samenhang tussen de lagen, de ritmische spanning en het moment waarop een riff zich door de rest heen zet.
Wat dit album zo sterk maakt, is dat de verschillende stijlen één duidelijke bandidentiteit krijgen. De elektronische basis verdwijnt niet zodra de gitaren zwaarder worden. The Mind Is a Terrible Thing to Taste laat horen hoeveel ruimte er binnen die combinatie bestaat, en hoeveel kracht een goed georganiseerd geheel kan hebben.
