Reise, Reise
Reise, Reise geeft Rammstein meer ruimte zonder de herkenbare slagkracht los te laten. De gitaren blijven stevig en de refreinen groot, maar de band zoekt vaker naar een andere omgeving voor die vaste onderdelen. Daardoor heeft de plaat meer gezichten dan alleen de strakke, industriële dreun waarmee de groep vaak wordt vereenzelvigd.
Het titelnummer zet breed in. De melodie geeft de zwaarte iets plechtigs, terwijl de accordeon een onverwachte kleur toevoegt. Mein Teil trekt het geluid daarna veel harder aan. Die tegenstelling werkt omdat de stem en de duidelijke songopbouw het geheel herkenbaar houden. De verschillen zitten binnen de stijl, zonder er los van te raken.
Los is de opvallendste omweg. Akoestische gitaar en mondharmonica geven het nummer een bluesachtige beweging die veel losser voelt dan de zwaarste stukken. Ook Ohne dich gebruikt met zijn mandoline een andere klank om emotie op te bouwen. De band hoeft daarvoor zijn gevoel voor grote melodieën niet in te leveren.
Amerika zet juist de directe aantrekkingskracht voorop. Het refrein is bijna onmogelijk te missen en geeft de plaat een duidelijk herkenningspunt. Elders helpen de volle bas en lang aangehouden toetsen om de muziek dreigend te houden. Onder die verzorgde afwerking blijft genoeg gewicht zitten om te voorkomen dat het alleen een nette rockplaat wordt.
Niet alle afwisseling levert even sterke nummers op. Het middendeel houdt de aandacht minder vanzelf vast en de gedeelde sfeer is minder hecht dan op Mutter. Ook de melancholische afsluiting zal niet iedereen de gewenste laatste stoot geven. Toch maakt de band de meeste uitstapjes geloofwaardig. Reise, Reise heeft een vertrouwd hart en genoeg nieuwe klankkleuren om die vertrouwdheid interessant te houden. Vooral de manier waarop de rustigere instrumenten naast de zware gitaren hun eigen plaats krijgen, maakt deze plaat de moeite waard.
