SYL
SYL laat Strapping Young Lad directer en serieuzer klinken. De overweldigende klank van Devin Townsend blijft aanwezig, maar de riffs staan vaker duidelijk op de voorgrond. De muziek leunt zwaar op death- en thrashmetal, met melodie en toetsen als extra drukmiddelen. Het resultaat is minder grillig dan City, zonder veel aan kracht in te leveren.
Dire begint met gestapelde stemmen voordat de riffs het overnemen. Op Consequence en Relentless staan Gene Hoglans nauwkeurige drums in het middelpunt van de aanval.
De stem van Townsend blijft een belangrijk verschil met veel andere extreme metal. Hij kan fel schreeuwen en helder zingen zonder dat die kanten los van elkaar gaan staan. De melodieën bieden geen simpele pauze in het geweld. Ze maken de spanning soms juist groter doordat er ineens een duidelijke lijn uit de harde klank verschijnt.
Aftermath is eveneens een van de sterkste nummers. Force Fed zet de melodieuze kant duidelijker op de voorgrond. Industriële en symfonische kleuren geven de riffs een eigen omgeving. De productie houdt de aanval van gitaar en drums krachtig, terwijl er ruimte blijft voor sfeer.
Het album verliest later wat scherpte. Niet iedere riff blijft even goed hangen en Bring On the Young bouwt minder overtuigend naar een eindpunt toe. De strakkere aanpak mist bovendien iets van de onverwachte wendingen die de band zo bijzonder kunnen maken.
Toch blijft SYL ruim overeind. De beste nummers hebben een sterke gezamenlijke beweging en de uitvoering is hard zonder onduidelijk te worden. Het is een plaat die de band op een directere manier laat werken, met genoeg melodisch gevoel om de aanval ook als song te laten overtuigen.
