The New Black
The New Black laat Strapping Young Lad wat meer melodie toe zonder zijn extreme kant weg te poetsen. Devin Townsends zang kan open en herkenbaar klinken, om vervolgens weer tussen de drukke gitaren en drums te belanden. De nummers hebben meer aandacht voor hun afzonderlijke lagen. Dat maakt de plaat toegankelijker, maar nog steeds allesbehalve rustig.
Decimator zet die verhouding meteen neer. De zware ondergrond krijgt een melodie tegenover zich die duidelijker naar voren komt dan je bij zo'n felle band misschien verwacht. Wrong Side maakt vervolgens overtuigend gebruik van de combinatie. De zang trekt omhoog terwijl de gitaren er beweeglijk onder blijven doorwerken. Het nummer heeft kracht én een refrein dat richting geeft aan de drukte.
Monument zet de wisseling tussen schreeuwen en melodie verder in de verf. Almost Again gaat nog een stap verder naar de meer uitgesproken melodieuze kant, met een zangpartij die overeind blijft tegen het razende drumwerk. Gene Hoglan geeft de muziek veel meer dan alleen snelheid. Zijn spel maakt de volle arrangementen ook beweeglijk en houdt de aandacht vast.
Hope kiest een geleidelijkere opbouw, voordat keyboards, gitaren en drums het geluid steeds dichter maken. Juist daar kan de afwerking ook vermoeien. De hoeveelheid klank maakt het lastig om iedere laag duidelijk te blijven volgen. Bovendien werkt de opzettelijk platte humor niet overal even goed. Fucker voelt eerder als een onderbreking dan als een noodzakelijk onderdeel van het geheel.
Daar staan genoeg overtuigende nummers tegenover. The New Black laat horen dat deze band zijn extreme geluid kan verbreden zonder er simpelweg minder hard mee te spelen. De combinatie van felheid, melodie en soms wat te nadrukkelijke grappen is niet helemaal gelijkmatig. De beste momenten hebben echter voldoende eigen karakter om de zwakkere stukken te compenseren.
