Beastland
Beastland haalt zijn gewicht uit machines die Tristan Shone zelf heeft gebouwd. Als Author & Punisher maakt hij industriële muziek waarin vervormde klanken de rol van riffs overnemen. De lage tonen drukken hard, de stemmen lijken tussen de lagen te worden vastgezet en de ritmes blijven nadrukkelijk aanwezig. Toch zit er achter die aanval meer melodie dan de eerste indruk doet vermoeden.
Pharmacide voert de spanning geleidelijk op. De losse elementen groeien naar een steeds dichter geluid, met een eenvoudig patroon als houvast. Het nummer hoeft niet voortdurend van vorm te veranderen om harder binnen te komen. De veranderende klank geeft dezelfde beweging steeds een ander gewicht.
Midden op de plaat werkt die aanpak bijzonder goed. The Speaker is Systematically Blown zoekt in zijn latere deel een melodieuzere richting zonder zijn kracht kwijt te raken. Nazarene bouwt vervolgens een sterk contrast tussen een kruipend couplet en een veel groter refrein. Het zijn duidelijke nummers, ondanks de hoeveelheid vervorming. Juist die herkenbare vormen maken het zware geluid overtuigender.
Het titelnummer vindt aan het einde eveneens een pakkende lijn in de combinatie van bas en ritme. De zang blijft gedeeltelijk achter het lawaai verborgen, maar de melodie is niet verdwenen. De muziek vraagt dat je door de dichte klank heen blijft luisteren.
Daar ligt ook de beperking. De ritmische patronen veranderen soms weinig, waardoor verschillende stukken meer op elkaar gaan lijken dan wenselijk is. De harde, volle afwerking vergroot die eenvormigheid op een paar plekken. Toch maakt Shone veel met weinig middelen. Beastland heeft zijn meest aantrekkelijke momenten wanneer de melodieën tegen de vervorming in naar voren komen. Het resultaat is geen verzameling vreemde apparaten om naar te kijken, maar een plaat waarop het geluid ook sterke composities draagt.
