DEATH MAGIC
DEATH MAGIC maakt de popkant van HEALTH veel duidelijker hoorbaar. De harde drums en vervormde klanken zijn gebleven, maar de melodieën hoeven zich minder te verstoppen. Jake Duzsik zingt vaak zacht en bijna afstandelijk boven een begeleiding die juist zwaar binnenkomt. Het verschil geeft de muziek iets aantrekkelijks en ongemakkelijks tegelijk.
STONEFIST vindt een sterke balans. De zanglijn is makkelijk te volgen, terwijl de ritmes en scherpe klanken genoeg weerstand bieden. Het nummer wil blijven hangen zonder alle ruwheid weg te poetsen. Die combinatie geeft de toegankelijke kant van de band een overtuigende vorm.
DARK ENOUGH zoekt meer ruimte in sombere synthpop. De elektronische melodieën en zware drums dragen de emotie, terwijl de stem niet groot hoeft uit te pakken. LIFE gaat nog verder naar een zachter, directer popgeluid. Het is een opvallend verschil met de felste stukken. De melodie werkt snel, al voelt de muziek hier ook wat minder eigenzinnig.
De plaat heeft niet overal hetzelfde evenwicht. Sommige gladdere nummers verliezen karakter en de korte, fellere stukken sluiten daar niet altijd vanzelf op aan. Het maakt de volgorde wat onrustig. HEALTH heeft meerdere overtuigende richtingen gevonden, maar brengt die nog niet overal soepel met elkaar in verband.
Tegen het einde laat HURT YOURSELF goed horen wat de opzet kan opleveren. De drums, zang en elektronische lagen bouwen spanning op en trekken zich weer terug, voordat het grotere geluid terugkeert. De muziek heeft zo meer richting dan alleen harder en zachter worden. DEATH MAGIC overtuigt vooral op die momenten. De combinatie van harde klank en kwetsbare melodie geeft HEALTH een breder bereik. Niet iedere keuze is even sterk, maar de beste nummers maken de stap naar toegankelijkere muziek bijzonder interessant.
