Streetcleaner
Streetcleaner maakt zwaarte niet afhankelijk van snelheid. Godflesh laat de drumcomputer een hard en onverzettelijk patroon neerzetten, terwijl vervormde bas en schurende gitaar de overgebleven ruimte vullen. Het klinkt eenvoudig genoeg om te volgen, maar veel minder comfortabel om langere tijd in te blijven zitten. Die beklemming is een wezenlijk onderdeel van de muziek.
Like Rats maakt meteen duidelijk hoe de verhoudingen liggen. De percussie staat nadrukkelijk vooraan en de gitaar schuurt erlangs, zonder een warm welkom te bieden. Christbait Rising geeft de lage tonen nog meer gewicht. De band gebruikt de strak herhaalde beweging om de druk op te voeren, in plaats van met een snelle wisseling van riffs afleiding te zoeken.
Toch zijn de nummers minder star dan het geluid eerst doet vermoeden. Een partij kan plots verdwijnen, waarna de terugkeer des te harder aankomt. De precieze plaatsing van die momenten geeft de eenvoudige patronen een duidelijke vorm. Gitaarfeedback en vervorming zijn daarbij onderdelen van het arrangement, niet alleen extra vuil op de opname.
Ook Justin Broadricks stem verandert hoe de muziek overkomt. Zijn uitroepen kunnen in het gecombineerde Devastator / Mighty Trust Krusher krachtig en direct klinken. Tegen het einde van Locust Furnace krijgt diezelfde ruwe voordracht iets uitgeputs. Het verschil houdt de menselijke aanwezigheid voelbaar binnen een omgeving die juist zo mechanisch is opgebouwd.
Dat maakt Streetcleaner nog geen toegankelijke plaat. De herhaling en onophoudelijke druk vragen om geduld, en wie veel melodische afwisseling zoekt, krijgt die nauwelijks. Maar de beperking van de middelen is hier ook de kracht. Bas, gitaar, stem en machine versterken telkens dezelfde spanning zonder volledig in elkaar te verdwijnen. Het oorspronkelijke album blijft daardoor een strak gevormd geheel. Godflesh maakt muziek die zwaar op je ligt, juist doordat het zo zorgvuldig bepaalt hoeveel ruimte er nog overblijft.
