Hymns
Hymns maakt Godflesh directer zonder de zware klank kwijt te raken. De gitaren staan nadrukkelijk vooraan en de drums van Ted Parsons geven de muziek een andere beweging. De mechanische spanning blijft aanwezig, maar er is meer ruimte rond de akkoorden. Justin Broadrick laat bovendien vaker heldere zang horen. Dat geeft de nummers een emotionele kant die niet afhankelijk is van volume alleen.
Defeated is een overtuigende opening. De trage, zware gitaarpartijen hebben een duidelijke verwantschap met Black Sabbath, terwijl de uitvoering strak en dreigend blijft. Het nummer laat goed horen hoe Godflesh een eenvoudiger rockbezetting kan gebruiken zonder als een gewone metalband te gaan klinken.
Anthem gaat verder in de zachtere richting. Broadricks zang klinkt opener en de gitaren krijgen tijd om uit te klinken. De melodie heeft daardoor meer ruimte, zonder dat de muziek haar gewicht verliest. Het contrast voelt als een echte verandering binnen de song, niet als een verplichte rustige passage.
De kracht zit ondertussen nog steeds in de riffs. Paralyzed houdt de aanval direct. Animals voegt een soepelere, swingende beweging toe aan het zware spel. Parsons geeft die ritmes een menselijk karakter zonder de hardheid uit de muziek te halen.
Niet alles is even sterk. De herhaling in Voidhead kan door de nadrukkelijke zang gaan schuren. Sommige latere passages missen bovendien het onderscheidende karakter van de beste nummers. De lange speelduur maakt die verschillen duidelijker voelbaar.
Toch blijft Hymns een overtuigende combinatie van kracht en melodie. De eenvoudige rockbezetting legt de kwaliteit van de riffs en de onderlinge reacties bloot. De plaat verandert het karakter van Godflesh op herkenbare wijze: minder gericht op een ondoordringbare klankmuur, meer op songs die hard kunnen zijn en tegelijk iets kwetsbaars laten horen.
