Obsolete
Obsolete geeft Fear Factory meer ruimte voor melodie zonder de strakke industrial metal los te laten. De gitaren en drums bewegen vaak zo precies samen dat ze één groot ritme lijken te vormen. Burton C. Bell kan daar hard tegenin schreeuwen en vervolgens een veel opener zanglijn kiezen. Die wisseling geeft de plaat haar menselijke spanning binnen een nadrukkelijk mechanische omgeving.
Shock begint met geluiden die de donkere sfeer neerzetten voordat de band hard binnenkomt. De combinatie van korte gitaarbewegingen en felle drums maakt de opening meteen duidelijk. Edgecrusher volgt met zwaardere riffs en een krachtig geschreeuwd refrein. De verschillende partijen ondersteunen de ritmes zonder dat alles op dezelfde manier hoeft te klinken.
Descent maakt de melodische richting bijzonder overtuigend. De zang staat duidelijker vooraan en de gitaar laat meer zachtheid toe. Het nummer heeft een herkenbaar refrein zonder buiten de wereld van het album te vallen. Freedom or Fire trekt de aandacht weer naar de stevige bas en de onrustige drums. Die afwisseling houdt de plaat beweeglijk.
Het titelnummer gebruikt een mechanische spreekstem van Gary Numan om de dreiging verder uit te werken. De ritmes brengen voldoende spanning mee om meer te bieden dan alleen een verhaal over mens en machine. Resurrection laat daarna horen hoe groot Fear Factory kan klinken wanneer de melodie werkelijk de ruimte krijgt. De zwaarte blijft aanwezig en geeft de opener zang extra effect.
Niet elk refrein wordt even overtuigend gezongen en sommige riffs volgen een vertrouwd patroon. De grotere nadruk op melodie werkt dus niet automatisch overal. Timelessness kiest als slot voor zang en strijkers en geeft de plaat een veel kwetsbaarder einde. Juist zulke veranderingen maken Obsolete sterk: de band houdt zijn herkenbare precisie vast, maar laat binnen die harde vorm genoeg verschillende gevoelens toe.
