Demanufacture
Demanufacture haalt zijn kracht uit de manier waarop Fear Factory zijn instrumenten laat samenwerken. De korte, strakke gitaarpartijen en de snelle drums sluiten zo nauw op elkaar aan dat de muziek bijna mechanisch klinkt. Burton C. Bell zet daar een stem tegenover die van harde uitbarstingen naar melodieuze zang kan bewegen. Dat contrast geeft de kille omgeving een menselijk middelpunt.
De titeltrack bouwt vanuit machinale geluiden naar een zware riff. De aanval is direct, maar de nauwkeurigheid van het spel maakt minstens zoveel indruk als de kracht. De band heeft geen voortdurend wisselende gitaartrucs nodig om spanning te maken. De herhaling krijgt gewicht doordat gitaren en drums telkens met dezelfde overtuiging op elkaar landen.
Zero Signal laat de melodie en synthesizers duidelijker meewerken aan de sfeer. De zang vindt ruimte boven de zware instrumenten zonder de dreiging weg te nemen. Replica kiest voor een sterkere groove, terwijl New Breed korter en feller voorbijtrekt. Die verschillen voorkomen dat de strakke basis de hele plaat tot één lange aanval maakt.
De cover van Head of Davids Dog Day Sunrise brengt een minder gejaagde beweging. A Therapy For Pain kiest aan het einde voor een veel trager, somberder geluid met nadrukkelijke toetsen. De muziek krijgt daar ruimte om uit te klinken. Het is een nuttige verandering na de voortdurende druk van de hardere nummers.
Niet iedere melodieuze zangpartij is even soepel en het lange slot vraagt flink wat geduld. De precieze aanpak kan bovendien afstand scheppen wanneer de herhaling weinig nieuwe spanning toevoegt. Toch is Demanufacture meer dan een demonstratie van strak spelen. De beste songs verbinden zware ritmes met duidelijke melodieën en voldoende sfeer om de controle betekenis te geven. Juist die samenwerking maakt de plaat zo overtuigend.
