Mutter
Mutter maakt de kracht van Rammstein gemakkelijk te begrijpen. Zware riffs en strakke ritmes krijgen melodieën mee die zonder moeite blijven hangen. De elektronische achtergrond is nog aanwezig, maar de gitaren en Till Lindemanns stem bepalen hoe de songs binnenkomen. Het geluid is groot en helder genoeg om die verschillende onderdelen te blijven volgen.
Mein Herz brennt opent met strijkers en een dreigende vertelling. De uitbarsting die volgt heeft daardoor meer gewicht dan een harde start zonder aanloop. Sonne bereikt iets vergelijkbaars met zijn aftellen en brede riff. De band maakt spanning met eenvoudige middelen en laat de refreinen vervolgens het werk afmaken.
Lindemann is daarbij meer dan de man met de zware stem. In Spieluhr werkt hij als verteller, terwijl Zwitter ook ruimte geeft aan herkenbare zangmelodieën. De verschillende manieren van zingen helpen om de strakke begeleiding telkens anders te laten voelen. Niet ieder nummer hoeft daarvoor een compleet nieuw geluid te krijgen.
De plaat heeft wel zijn beperkingen. Rein raus zet zijn rechtlijnige aanpak minder overtuigend om in een boeiend nummer. Ook de zwaar aangezette emotie vraagt soms veel van je bereidheid om mee te gaan. Nebel sluit kalm af, wat na de hardere songs een duidelijke verandering is. Wie juist op een laatste klap wacht, krijgt een ander soort einde.
Toch werkt de combinatie van hardheid en toegankelijkheid uitzonderlijk goed. De songs zijn duidelijk opgebouwd en de melodieën houden ook buiten de grootste riffs hun plaats. Rammstein verandert hier minder aan zijn basis dan het die basis aanscherpt. Mutter heeft genoeg afwisseling in stem, tempo en sfeer om meer te zijn dan een verzameling stampende singles. Het is een sterke kennismaking met de band en een plaat waarvan de eenvoud vooral als kracht werkt.
