Chapter II - Legacy
Chapter II - Legacy geeft Ad Infinitum een helder uitgangspunt: grote melodieën moeten overeind blijven tussen zware riffs en rijke orkestrale lagen. De band werkt vooral met compacte songs. Melissa Bonny wisselt soepele, heldere zang af met rauwe uithalen. De veranderingen geven de muziek extra kracht zonder de refreinen moeilijker toegankelijk te maken.
Reinvented zet die verhoudingen meteen neer. Pianoklanken kleuren de achtergrond terwijl de gitaren stevig naar voren komen. De zang houdt de verschillende kanten bij elkaar. Het is een directe kennismaking met een geluid dat zwaar wil zijn en tegelijk gemakkelijk te volgen blijft.
Op Your Enemy krijgt de hardere kant meer ruimte. Drums en gitaren zorgen voor druk, terwijl de melodie duidelijk herkenbaar blijft. Bonny's ruwe zang past binnen het arrangement en maakt het verschil met het heldere refrein groter. De band hoeft daarvoor de songvorm niet ingewikkelder te maken.
Afterlife voegt Nils Molin als tweede zanger toe. Zijn stem en die van Bonny vullen elkaar goed aan. De stevige ritmes en donkere gitaarpartijen geven de zang ruimte om groot uit te pakken zonder dat het duet los komt te staan van de band. Son of Wallachia zoekt de dramatiek juist sterker in de orkestratie en de emotionele voordracht.
De nadruk op toegankelijke melodieën heeft wel een keerzijde. Wie bij de donkere sfeer voortdurend meer agressie verwacht, krijgt niet altijd die extra duw. De muziek blijft geregeld dichter bij een glanzend refrein dan bij het ongemak dat de zwaardere passages beloven.
Toch werkt de gekozen balans meestal goed. Het gitaarwerk heeft genoeg detail en de ritmes houden de songs stevig. Vooral de afwisseling in Bonny's stem geeft de arrangementen een duidelijk middelpunt. Chapter II - Legacy biedt overtuigende symfonische metal die zijn kracht gebruikt om de melodieën groter te maken.
