Neverworld's End
Neverworld's End kiest overtuigend voor grote symfonische metal met een stevige basis van gitaren, bas en drums. Manuela Kraller geeft de muziek een krachtige, operatische stem. Haar zang heeft genoeg diepte en controle om boven de volle arrangementen uit te komen zonder dat iedere melodie alleen een demonstratie van bereik wordt.
A Prophecy of Worlds to Fall zet de omvang meteen neer. Filmische passages, zware gitaren en duidelijke melodieën wisselen elkaar af. De band neemt de tijd voor de opbouw, maar houdt voldoende beweging in het nummer. Soulcrusher legt later meer nadruk op de harde kant. De stevige ritmes en volle aankleding helpen om die kracht ook echt voelbaar te maken.
Tussen de grotere stukken staan songs die sneller contact maken. Blood On My Hands en Valentine hebben duidelijke refreinen en melodieën die gemakkelijk blijven hangen. De gitaren en toetsen verdelen het melodische werk, terwijl de ritmesectie een vaste basis geeft. Daardoor blijft de muziek ook bij een druk arrangement goed te volgen.
The Dream Is Still Alive zorgt voor een zachter moment waarin de stem meer ruimte krijgt. Call of the Wind en Cursed brengen folkkleuren in de symfonische aanpak. The Lost Elysion leunt juist sterker op de vaart van powermetal. De lange afsluiter The Nomad's Crown gebruikt zijn grotere opbouw om het oorspronkelijke album een passend slot te geven.
Niet alles voelt even eigen. De vergelijking met het klassieke Nightwish-geluid ligt erg voor de hand en enkele rustigere stukken, vooral A Thousand Letters, zijn minder onderscheidend dan de sterkste refreinen. Dat beperkt de verrassing, maar niet de kwaliteit van het samenspel. Neverworld's End werkt doordat de band zijn vertrouwde middelen overtuigend gebruikt. De zang is sterk, de melodieën zijn duidelijk en de gitaren houden genoeg kracht om de orkestrale aankleding te dragen.
