The Silent Force
The Silent Force laat Within Temptation zijn grote arrangementen nadrukkelijk rond de zang bouwen. Sharon den Adel klinkt zeker en geeft de melodieën veel emotie, terwijl de orkestrale partijen een brede omgeving creëren. De gitaren ondersteunen het geheel vaker dan dat ze de aandacht opeisen. Dat levert toegankelijke muziek op met meer lagen dan de directe refreinen aanvankelijk laten merken.
Stand My Ground is de duidelijkste verbinding met stevige, compacte rock. Het refrein heeft veel kracht en de song verliest de melodie niet uit het oog. Het album blijft echter niet bij die aanpak. De rijkere aankleding van de andere nummers geeft de stem andere mogelijkheden en maakt de plaat minder eenvormig dan alleen die single zou doen vermoeden.
See Who I Am beweegt vanuit een wat lagere zangligging naar grotere hoogtes. Jillian (I'd Give My Heart) zet de orkestrale kant nadrukkelijk neer en vraagt veel van Den Adels controle. Vooral de verbinding tussen die stem en de brede achtergrond overtuigt. De verschillende onderdelen versterken elkaar meestal in plaats van om de grootste plek in het geluid te vechten.
Pale haalt de gitaren juist weg en laat horen dat de zachtere kant ook gewicht kan hebben. De klassieke aankleding draagt het nummer, zonder dat er voortdurend een harde uitbarsting nodig is. De melodie blijft daarbij duidelijk en de stem krijgt voldoende ruimte.
Er blijven beperkingen. De songs bouwen vaak naar een groot, herhaald refrein en niet iedere overgang voelt even verrassend. Ook de hoge zang is op enkele momenten scherper dan de muziek nodig heeft. Wie de gitaren het meeste werk wil horen doen, zal bovendien wat afstand voelen. Toch maakt The Silent Force veel van zijn melodieën. De plaat klinkt verzorgd en overtuigend, met een sterke stem die de drukke arrangementen begrijpelijk houdt.
