Hex
Hex laat Bark Psychosis spelen op de grens tussen een liedje en een langzaam veranderende omgeving. De gitaren, bas en drums zijn herkenbaar, maar hoeven niet steeds dezelfde rol te vervullen. Piano, strijkers en blazers krijgen ruimte om de stemming te veranderen. Graham Suttons rustige zang blijft daar vaak tussen hangen, zonder alle aandacht naar zich toe te trekken.
The Loom begint met piano en cello en laat de melodie langzaam vorm krijgen. Verderop verschuift de nadruk naar percussie. Die bereidheid om onderweg van richting te veranderen maakt het album boeiend. De muziek blijft melodieus genoeg om geen losse achtergrond van klanken te worden, maar vermijdt de vanzelfsprekende terugkeer naar een refrein.
A Street Scene en Absent Friend geven de gitaar en bas meer directe beweging. Juist de baspartijen helpen om de ruime arrangementen bijeen te houden. De nummers hoeven daardoor niet telkens harder te worden om verder te komen. Big Shot gebruikt een veel zwaardere, dubachtige bas onder jazzachtige en abstractere passages. Het geeft de plaat een ander ritmisch gevoel zonder de samenhang te verbreken.
De laatste stukken trekken de omgeving verder open. Eyes And Smiles laat blazers en gitaren langzaam meer spanning verzamelen. Pendulum Man kiest daarna voor een bijna volledig atmosferisch slot, met weerklinkende gitaren en toetsen. Het is geen grote ontlading, maar een geleidelijke terugtrekking die goed bij het album past.
Suttons terughoudende zang haalt soms ook wat energie uit de muziek. Een paar passages dwalen langer door dan nodig lijkt, waardoor Hex niet overal even scherp blijft. Daar staat veel gevoel voor klank en verhouding tegenover. De plaat gebruikt verschillende stijlen zonder een reeks losse oefeningen te worden. Bark Psychosis maakt iets dat rustig kan klinken en toch voortdurend verandert. Wie de afzonderlijke partijen volgt, vindt onder de kalme buitenkant genoeg beweging en karakter.
