Spiderland
Spiderland haalt veel spanning uit wat Slint niet meteen laat gebeuren. De gitaren spelen losse, nauw verbonden patronen en de drums houden zich niet aan een eenvoudig begeleidend ritme. De bas geeft het geheel een vaste ondergrond. Wanneer de band harder wordt, voelt dat meestal als de uitkomst van iets dat al een tijd onder druk stond.
Breadcrumb Trail zet de verhouding tussen rustige vertelling en harde uitbarsting meteen neer. Brian McMahan praat en mompelt bijna tussen de instrumenten door, voordat zijn stem veel feller wordt. De terugkeer naar de stille passages maakt het nummer niet veiliger. Je weet inmiddels hoe gemakkelijk die rust kan omslaan.
Nosferatu Man geeft de riffs een nadrukkelijker plaats. De herhaling kan tegen het einde wat lang aanhouden, maar de wisselwerking met de drums houdt het geluid onrustig. Don, Aman trekt zich juist terug. De gedempte gitaar en nauwelijks hoorbare zang maken de muziek klein, waarna een zwaarder moment die afstand niet eenvoudig opheft. Het ongemak blijft aanwezig.
In Washer krijgt de zang een veel duidelijkere melodische rol. Het nummer laat een gevoelige kant horen die gemakkelijk onder de donkere reputatie van de plaat verdwijnt. De gitaren geven de stem ruimte en bouwen langzaam naar meer gewicht. Good Morning, Captain maakt uiteindelijk van die beheerste dreiging een veel directere uitbarsting. De muziek klinkt groot doordat de band daarvoor zo zorgvuldig heeft ingehouden.
Spiderland vraagt geduld. Het is geen plaat die zijn belangrijkste momenten voortdurend herhaalt of met grote refreinen aankondigt. Toch zit er achter de vreemde vormen genoeg gevoel om meer te zijn dan een interessant experiment. De zes nummers gebruiken ruimte, herhaling en hard geluid met een duidelijk doel. Slint maakt de rustige passages minstens zo belangrijk als de momenten waarop alles loskomt.
