Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever
Explosions in the Sky maakt op Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever weinig onderscheid tussen een mooie melodie en een harde klap. De band gebruikt beide om dezelfde spanning voelbaar te maken. De gitaren kunnen helder en voorzichtig klinken, om even later veel meer ruimte op te eisen. De drums bepalen hoe onverwacht zo'n verandering aankomt.
Greet Death laat die felheid meteen horen. Na een korte, rustige aanloop komen de gitaren en drums stevig binnen. Wanneer het geluid weer terugvalt, krijgt de slidegitaar ineens een andere betekenis: er blijft iets kwetsbaars over van het zware begin.
The Moon Is Down neemt meer tijd. De gitaren blijven bewegen, de spanning loopt op en de uitbarsting krijgt een langere aanloop. Dat vraagt geduld, maar de melodieën houden het nummer bij elkaar. De muziek probeert geen reeks losse onderdelen aan elkaar te zetten. Het gaat om wat een eenvoudige partij onderweg kan worden.
De gesproken filmpassage in Have You Passed Through This Night? geeft de plaat kort een herkenbare menselijke stem. Daarachter groeit de instrumentale begeleiding verder. A Poor Man's Memory gebruikt vervolgens een marcherend drumritme en zorgvuldig geplukte gitaren om opnieuw een grote ontlading voor te bereiden. Het is een vertrouwde manier van opbouwen, maar de kracht van de uitkomst blijft overtuigend.
Veel nieuws hoeft de band daar niet voor te bedenken. Wie de rustige aanloop en harde uitbarsting al vaak heeft gehoord, zal ook de beperkingen van die aanpak herkennen. Toch heeft deze plaat genoeg scherpe contrasten en duidelijke melodieën om de bekende vorm levend te houden. De kwetsbaarheid verdwijnt nooit helemaal achter het volume. Juist daardoor komt het harde werk zo goed aan.
