The Earth Is Not a Cold Dead Place
Op The Earth Is Not a Cold Dead Place maakt Explosions in the Sky grote muziek met overzichtelijke middelen. De gitaren blijven helder, de drums bouwen spanning op en de melodieën krijgen veel tijd om zich te ontwikkelen. Zonder zang ontstaat een herkenbaar gevoel van verdriet, hoop en opluchting. De band hoeft daar niet voortdurend de zwaarste vervorming voor in te zetten.
First Breath After Coma begint klein en groeit geleidelijk. De terugkerende gitaarfiguren en het rustige drumwerk zorgen voor beweging zonder alles meteen prijs te geven. Het is een vriendelijke manier om de plaat binnen te komen, al laat de lange ontwikkeling soms ook wat te veel ruimte tussen de ideeën.
In The Only Moment We Were Alone krijgt de opbouw meer richting. De heldere gitaren blijven rond een eenvoudige melodie bewegen, terwijl de drums steeds nadrukkelijker naar een uitbarsting toewerken. Die uitkomst voelt verdiend. Het samenspel is belangrijker dan een bijzondere solo of een ingewikkelde maatsoort.
Memorial begint opnieuw voorzichtig, met dunne klanken waar langzaam meer gitaar doorheen komt. De uiteindelijke hardere drums en vervorming hebben daardoor extra gewicht. Afsluiter Your Hand in Mine houdt juist de herkenbare melodie voorop. De twee gitaarlijnen geven het nummer een directheid die bijblijft, ook wanneer de muziek weer langzaam groter wordt.
De vergelijkbare opbouw van de nummers is zowel een kracht als een beperking. De plaat klinkt samenhangend, maar sommige overgangen voelen vertrouwd voordat ze zijn uitgewerkt. Wie steeds verrast wil worden, zal dat merken. Toch blijft de combinatie van eenvoudige melodieën en zorgvuldig opgebouwde intensiteit bijzonder effectief. Dit is postrock die je vrij makkelijk binnenlaat en zijn emotie vervolgens rustig laat groeien.
