Spirit of Eden
Spirit of Eden geeft ieder geluid de tijd om betekenis te krijgen. Talk Talk gebruikt gitaren, piano, orgel en blazers niet om steeds dezelfde liedjesvorm te vullen. De instrumenten verschijnen, verdwijnen en veranderen de stemming. Mark Hollis zingt daar kwetsbaar tussendoor. De muziek heeft de ruimte en het geduld van jazz, terwijl de melodieën duidelijk genoeg blijven om dichtbij te komen.
The Rainbow vraagt eerst om wat rust. Na de atmosferische opening krijgen gitaar en mondharmonica meer vorm en begint het samenspel langzaam te bewegen. De verschillende klanken voelen niet als versiering. Ze helpen het nummer om van een onbestemde ruimte naar iets veel tastbaarders te groeien. Eden houdt die benadering vast, zonder dat de plaat een verzameling losse sfeerstukken wordt.
In Desire is het contrast scherper. De rustige begeleiding en ingetogen zang maken plaats voor stevigere gitaren en drums. Omdat de band daarvoor zo weinig heeft ingevuld, komen die uitbarstingen extra krachtig aan. De spanning wordt niet alleen groter door meer volume, maar ook doordat er tijdelijk iets verandert in de manier waarop de muzikanten elkaar aanvullen.
I Believe in You gebruikt toetsen en orgel om de zang meer ruimte te geven. De koorachtige stemmen richting het einde maken de stemming groter zonder haar helemaal open te breken. Afsluiter Wealth kiest opnieuw voor terughoudendheid. Het is een passend einde voor een plaat die niet voortdurend om een duidelijk eindpunt vraagt.
Hollis' stem klinkt soms zo gespannen dat ze kan schuren, vooral in Inheritance. Ook de lange, rustige ontwikkelingen zullen niet iedereen direct meenemen. Maar Spirit of Eden heeft een sterke samenhang en een opvallend gevoel voor verhouding. De zachte passages dragen de zwaardere momenten, en andersom. Talk Talk maakt muziek waarin aandacht voor kleine verschillen een veel groter effect heeft dan een voortdurend gevuld arrangement.
