Blackbraid II
Blackbraid II geeft de herkenbare aanpak van het debuut veel meer ruimte. De combinatie van felle blackmetal, duidelijke gitaarmelodieën en rustigere instrumentale stukken blijft staan. De nummers krijgen nu grotere vormen en de productie laat goed horen hoe de verschillende onderdelen elkaar aanvullen.
The Spirit Returns is een sterk voorbeeld van die combinatie. De riffs hebben een directe kracht, terwijl de melodieën het nummer herkenbaar houden. De drums ondersteunen de beweging zonder alleen op snelheid indruk te willen maken. Het is stevige muziek die ook binnen haar hardste passages duidelijk van vorm blijft.
Op The Wolf That Guides The Hunters Hand wordt de omvang verder vergroot. Het nummer heeft de brede opzet van een langer metalstuk, maar bewaart genoeg nadruk op de riffs om niet alleen sfeer te worden. De plaat is op zulke momenten bijzonder overtuigend: de muziek klinkt groot doordat de onderdelen samen ergens naartoe werken.
Twilight Hymn Of Ancient Blood begint juist zwaarder en trager. Later krijgen snellere gitaarbewegingen en een meer traditioneel metalachtige solo ruimte. Die verandering geeft het nummer een eigen verloop. De afsluitende Bathory-bewerking A Fine Day To Die - Bathory Cover maakt vervolgens duidelijk hoe stevig Blackbraid in die oudere metaltraditie staat.
Niet ieder lang stuk profiteert evenveel van de extra ruimte. Sommige overgangen en herhalingen hadden korter gekund, waardoor vooral de latere helft af en toe wat lang aanvoelt. Ook de folkinvloeden blijven eerder aanvullingen dan een volledige verandering van de basis. Toch is Blackbraid II meer dan alleen een groter debuut. De afwisseling is zorgvuldiger verdeeld en de nummers hebben een overtuigende samenhang. Wie melodieuze blackmetal zoekt met duidelijke riffs en een brede, goed uitgewerkte sfeer, vindt hier veel om naar terug te keren.
