Those Once Loyal
Those Once Loyal heeft weinig tijd nodig om duidelijk te maken waar Bolt Thrower goed in is. De gitaren klinken vol, de ritmes hebben een sterke voorwaartse beweging en de riffs blijven snel hangen. De band verandert zijn vertrouwde death metal nauwelijks, maar werkt die aanpak bijzonder zorgvuldig uit.
At First Light zet de toon met zwaar gitaarwerk en Karl Willetts' lage stem. Zijn zang voegt gewicht toe zonder het ritme te hinderen. De woorden worden onderdeel van de beweging van het nummer. De band hoeft de muziek niet voortdurend ingewikkelder te maken om de aandacht vast te houden.
In The Killchain sluiten de riffs zo stevig op de drums aan dat het nummer bijna vanzelf lijkt voort te gaan. Het heeft genoeg melodisch gevoel om herkenbaar te blijven, terwijl de gitaren hun zware ondergrond behouden. Last Stand of Humanity laat dezelfde kracht horen. De muziek steunt op duidelijke ideeën die precies lang genoeg worden doorgezet.
Dat geldt ook voor het titelnummer, waarin de gitaarlijnen hun eigen route door het ritme zoeken. De melodieën halen niets van de zwaarte af. Ze geven de muziek juist meer vorm. Het samenspel maakt de overgangen tussen stevig doorstappen en sneller aanzetten overtuigend.
De keerzijde is dat de plaat weinig verrassingen biedt aan wie de band al kent. De nummers gebruiken geregeld vergelijkbare middelen en sommige tragere stukken houden hun tempo langer vast dan nodig is. Wie juist veel stilistische verandering zoekt, zal hier niet voortdurend iets nieuws vinden.
Maar de uitvoering is zo trefzeker dat die beperking zelden zwaar weegt. Those Once Loyal laat horen hoeveel karakter er in een sterke riff en een goed gekozen ritme kan zitten. Bolt Thrower houdt zijn muziek helder, zwaar en toegankelijk binnen het genre. De plaat overtuigt door de kwaliteit van de songs en het samenspel dat ze vooruit blijft duwen.
