What Burns Never Returns
Op What Burns Never Returns maakt Don Caballero ingewikkelde muziek die verrassend los kan aanvoelen. De gitaren herhalen korte figuren, de drums veranderen voortdurend van richting en de bas houdt zich niet alleen met de achtergrond bezig. Het samenspel kan druk en onrustig worden, maar er zit ook veel ruimte voor melodie tussen de verschuivingen.
Het helpt om de instrumenten als één geheel te volgen. Een terugkerende gitaarpartij geeft de drums iets om langsheen te bewegen. Even later verandert de verhouding weer en komt een ander onderdeel naar voren. De aantrekkingskracht zit in dat schuiven tussen herkenning en verwarring.
In Delivering the Groceries at 138 Beats per Minute blijft de zwaardere kant van het geluid aanwezig. Slice Where You Live Like Pie geeft het beweeglijke drumwerk een opvallende rol. De gitaren staan daar niet los van, maar maken deel uit van hetzelfde gesprek. The World in Perforated Lines laat horen hoe vrij het gitaarwerk binnen die technische aanpak kan blijven. De precisie maakt de muziek niet vanzelf afstandelijk.
Toch is dit geen plaat die al haar ideeën meteen uitlegt. De vele ritmische veranderingen en herhalingen kunnen bij een eerste kennismaking vooral veel informatie tegelijk lijken. Ook wie de melodieën zoekt, moet soms door een druk gedeelte heen. Dat is de prijs van een band die weinig moeite doet om zijn eigenzinnigheid te verzachten.
Wat de plaat sterk maakt, is de afwisseling tussen die onrust en momenten waarop de instrumenten plotseling duidelijk samenkomen. Het rustige materiaal heeft genoeg aandacht voor klank, terwijl de hardere passages meer doen dan indruk maken met snelheid. Don Caballero gebruikt zijn vaardigheid om de muziek steeds anders te laten bewegen. Daardoor blijft What Burns Never Returns interessant, ook wanneer het even lastig is om bij te houden.
