Stumpwork
Stumpwork haalt een deel van de haast uit Dry Cleaning, maar maakt de muziek er niet gewoner op. De stem van Florence Shaw klinkt nog steeds alsof ze haar gedachten hardop laat afdwalen. Om haar heen zoekt de band vaker zachtere klanken en meer ruimte. Het verschil tussen voordracht en begeleiding blijft boeiend, juist doordat de muzikanten haar nu soms dichter naderen.
Anna Calls From The Arctic begint soepel en ritmisch, met een bijna dromerige lichtheid. Het is een goede ingang tot de ruimere aanpak. Kwenchy Kups laat de heldere gitaren nadrukkelijker glanzen. De alledaagse onderwerpen krijgen geen zware uitleg; de klank en de kleine verschuivingen in de stem doen genoeg om er iets meer van te maken.
De ritmesectie blijft belangrijk. In Driver's Story zorgt de bas voor houvast terwijl de gitaren feller kunnen uitbreken. Het nummer heeft genoeg onderbrekingen en beweging om de rustige buitenkant van de plaat te doorbreken. Hot Penny Day kiest voor funkachtige spanning. De bas en de instrumentale details geven het een lichamelijke beweging die goed bij Shaws beheerste voordracht past.
Gary Ashby is kleiner en directer, met de verdwenen huisdierschildpad als onderwerp. De korte gezongen momenten vallen op doordat Shaw ze zo terloops gebruikt. No Decent Shoes For Rain geeft verdriet een minder rechtstreekse vorm. De losse opmerkingen en stiltes laten de emotie langzaam doorkomen, zonder dat de band een grote dramatische uitbarsting nodig heeft.
Het lagere tempo maakt Stumpwork minder aanvallend dan het debuut. De aantrekkingskracht zit vaker in details dan in een onmiddellijke schok. Wie de harde tegenstelling van de eerdere muziek zoekt, krijgt hier iets anders. Maar de rijkere klanken en de precieze samenwerking geven de plaat genoeg eigen kracht. Dry Cleaning blijft herkenbaar en maakt tegelijk meer plaats voor warmte, humor en onverwachte zachtheid.
