Virtuoso
Op Virtuoso staat Joe Pass er helemaal alleen voor. Er is geen drummer om het ritme vast te houden en geen bassist die de onderkant invult. Toch klinkt deze plaat zelden leeg. Pass laat melodie, akkoorden en basbewegingen steeds in elkaar overgaan. Het knappe is vooral hoe vanzelfsprekend dat samenspel op één gitaar blijft klinken. De nummers behouden hun herkenbare vorm, ook wanneer hij er veel nieuwe ideeën in stopt.
Night And Day is meteen een sterk voorbeeld. Losse noten, korte akkoordpartijen en snelle loopjes volgen elkaar soepel op. Het tempo krijgt ruimte om te ademen voordat de muziek steviger begint te swingen. Pass hoeft niet voortdurend hetzelfde patroon vast te houden om het ritme voelbaar te maken. De afwisseling geeft de bekende melodie juist een eigen verloop.
Stella By Starlight neemt op een andere manier de tijd. De melodie blijft hoorbaar tussen de uitgewerkte akkoorden en langere lijnen. De vrijheid voelt nergens als een reden om de compositie te vergeten. Ook wanneer Pass ver van de oorspronkelijke zanglijn weggaat, houdt hij genoeg van de vorm vast om weer overtuigend terug te keren.
Op de snellere momenten wordt de hoeveelheid informatie indrukwekkend. How High The Moon en The Song Is You verbinden vaart met een opmerkelijk gevoel voor samenhang. De begeleiding lijkt soms een eigen leven te hebben, terwijl de melodie erboven verdergaat. Dat maakt deze soloplaat ook voor andere gitaristen dan jazzspelers interessant.
Een volledige plaat met zoveel beweging kan wel veel vragen. De bezetting verandert niet en de opeenvolging van snelle ideeën kan vermoeien. In kleinere stukken valt het detail soms beter op. Toch blijft Virtuoso overtuigen doordat Pass zoveel techniek aan herkenbare muziek verbindt. Hij maakt geen lege demonstratie van zijn mogelijkheden, maar laat horen hoeveel een enkel instrument kan vertellen.
