Speak To Me
Julian Lage geeft zijn gitaar op Speak To Me steeds een andere rol. Het ene moment klinkt hij helder en bijna voorzichtig, even later trekt hij een stevig bluesritme naar zich toe. De stukken blijven herkenbaar als liedjes, ook wanneer de muzikanten halverwege een onverwachte afslag nemen. Daardoor voelt de afwisseling uitnodigend in plaats van onrustig.
Hymnal begint rustig en laat de noten ruim uitklinken. Northern Shuffle zet daar een duidelijker ritme tegenover, met een ruwer gitaargeluid en korte reacties van de andere instrumenten. Dat verschil laat goed horen hoe Lage zijn techniek gebruikt: iedere klank helpt een stemming op te bouwen. Het snelle spel blijft deel van het nummer.
Producer Joe Henry geeft de verschillende bezettingen ieder hun eigen ruimte. Soms staat Lage vrijwel alleen, soms vullen toetsen en blazers het geluid aan. De muzikanten reageren zorgvuldig op elkaar, waardoor ook de drukkere stukken overzichtelijk blijven. Kleine geluiden op de achtergrond maken de opnamen rijker zonder de melodie weg te drukken.
Omission heeft een ontspannen, landelijke sfeer. De gitaarlijn laat zich gemakkelijk volgen, terwijl de begeleiding genoeg kleine bewegingen maakt om het nummer levendig te houden. Op Myself Around You blijft alleen de akoestische gitaar over. Lage houdt ook daar de aandacht vast met de manier waarop hij een melodie laat groeien en weer tot rust brengt.
De beheerste aanpak heeft wel een keerzijde. Niet ieder stuk laat de spanning even ver oplopen; soms zou een ruwer accent het geheel meer pit geven. De vele verschillende stemmingen vragen bovendien wat tijd voordat het album als één geheel gaat voelen.
Toch is de variatie vooral de kracht van Speak To Me. Lage verbindt jazz, blues en andere Amerikaanse gitaartradities met een duidelijk gevoel voor melodie. Het album biedt genoeg kleine details voor herhaald luisteren en blijft tegelijk gemakkelijk te benaderen. Dat maakt dit een overtuigende plaat voor wie graag goed gitaarspel hoort én sterke composities zoekt.
