Spectacular Class
Spectacular Class maakt duidelijk hoe levendig traditionele blues kan blijven. Jontavious Willis kent de oude vormen, maar gebruikt ze om eigen verhalen te vertellen. Zijn gitaarspel is trefzeker en zijn stem heeft veel karakter. Hij kan vriendelijk en licht klinken, om even later met een kleine verandering van voordracht een heel ander personage neer te zetten.
Low Down Ways opent met een ontspannen maar stevige shuffle. Orgel en gitaar vullen elkaar aan zonder de zang in de weg te zitten. In The Blues is Dead? krijgen slidegitaar en harmonica meer ruimte. De titel klinkt vooral als een vraag waarop Willis met hoorbaar plezier antwoord geeft.
Daddy's Dough houdt de bezetting kleiner. Een terugkerende akoestische gitaarfiguur en korte harmonica-invallen zijn genoeg om de muziek aan te drijven. Willis heeft weinig nadruk nodig om de woorden karakter te geven. In Take Me to the Country draagt hij het nummer helemaal met stem en gitaar. Die eenvoudige vorm past bijzonder goed bij hem.
De plaat heeft ook andere kleuren. Jon's Boogie kiest voor een levendig instrumentaal samenspel met piano en elektrische gitaar. Long Winded Woman laat blazers een ouderwetse ragtimekleur toevoegen. De humor komt hier uit de zang en de manier waarop de begeleiding reageert. Het blijft muziek met een menselijke maat.
De elektrische nummers zijn niet overal even eigenzinnig als het akoestische werk. Een gladder ritme kan de bijzondere hoekjes van Willis' spel wat afzwakken. Toch blijft zijn voordracht aantrekkelijk genoeg om ook die passages karakter te geven.
The World is in a Tangle brengt aan het slot gitaar, banjo en mandoline samen. De instrumenten krijgen ieder ruimte en houden het geheel toegankelijk. Spectacular Class ontleent zijn kracht aan zulke duidelijke keuzes. Willis speelt de blues met kennis, humor en gevoel, zonder de liedjes als een museumstuk te behandelen.
