Hill Country Love
Hill Country Love laat Cedric Burnside vooral ontspannen en trefzeker klinken. Zijn blues blijft ruw genoeg om direct aan te komen, maar heeft ook veel warmte. De gitaar hoeft geen enorme partij te spelen om een nummer te dragen. Een goed patroon en een duidelijk ritme doen hier vaak het belangrijkste werk.
I Know begint stevig, met mondharmonica van Patrick Williams die het geluid extra fel maakt. Het titelnummer kiest daarna voor een lossere, funky beweging. Burnsides zang en de drums houden het geheel eenvoudig en aanstekelijk. Die combinatie van ruwe klank en gemakkelijk meebewegen is een sterke kant van de plaat.
Ook Juke Joint vertrouwt op een duidelijke riff en een stem met karakter. De muziek heeft geen grote omwegen nodig om overtuigend te zijn. Closer geeft een persoonlijker, spiritueler onderwerp een stevige groove. De uitvoering houdt het nummer dichtbij, zonder de tekst met een nadrukkelijk groot arrangement te moeten ondersteunen.
Verderop laat Smile horen hoeveel verschil de bas kan maken. De funky partij van Luther Dickinson geeft de muziek een lichtere beweging. Funky trekt die richting nog verder door. Het zijn herkenbare uitstapjes die passen bij de rest, omdat het ritme ook hier belangrijker blijft dan extra versiering.
De herhaling hoort bij deze muziek, maar bepaalt ook de grenzen ervan. Niet ieder nummer opent een nieuw terrein en sommige riffs en zanglijnen werken op dezelfde manier. De plaat is overtuigender als je let op de kleine verschillen in spel en voordracht dan wanneer je steeds een volgende verrassing verwacht.
Burnside maakt dat goed met sterke uitvoeringen en een helder eigen geluid. Hill Country Love blijft geworteld in de blues waarmee hij opgroeide, maar laat genoeg ruimte voor funk en een lichtere stemming. De nummers klinken persoonlijk en ongeforceerd. Het album maakt geen grote aanspraak op vernieuwing; het laat vooral horen hoe levendig een vertrouwde aanpak kan blijven wanneer de uitvoering klopt.
