Unknown Pleasures
Unknown Pleasures dankt zijn kracht aan de ruimte rond de instrumenten. De bas van Peter Hook draagt melodieën die veel bands aan een gitaar zouden overlaten. Stephen Morris houdt de drums in beweging, terwijl Bernard Sumner scherpe, onrustige klanken toevoegt in plaats van ieder gaatje te vullen. De lage stem van Ian Curtis brengt die onderdelen samen. Het resultaat is donker, maar staat zelden stil.
Disorder maakt dat meteen duidelijk. De drums en beweeglijke bas beginnen met veel vaart, waarna de gitaar er dwars doorheen snijdt. Curtis klinkt steeds meer gespannen naarmate het nummer vordert. Het is een sterke opening, juist omdat de onrust uit de hele band komt. Daar is geen groot refrein of ingewikkeld arrangement voor nodig.
De productie van Martin Hannett laat deze kleine bezetting veel groter klinken. Echo’s, vreemde geluiden en plotselinge stiltes veranderen voortdurend de ruimte rond de nummers. She’s Lost Control maakt van een strak ritme iets ongemakkelijks waar je toch naar wilt blijven luisteren. New Dawn Fades beweegt zwaarder, met gitaar en zang die extra gewicht toevoegen zonder de bas te verdringen.
Shadowplay kiest voor een directere gitaaraanval. De instrumentale passages behoren tot de toegankelijkste momenten van de plaat. Dat contrast is belangrijk: dit zijn geen tien variaties op één traag, somber gevoel. Onder het koele oppervlak zitten beweging en agressie, met genoeg ruimte om te horen hoe de muzikanten op elkaar reageren.
De ruwe zang van Curtis kan ook een drempel zijn. Een deel van het ingetogen materiaal blijft afstandelijk en het trage I Remember Nothing vraagt om geduld, in plaats van nog één keer stevig uit te halen. Toch hebben de sterkste momenten die spanning nodig. Unknown Pleasures is een opvallend samenhangend album waarvan de sfeer voortkomt uit duidelijke muzikale keuzes. Alleen somber klinken zou niet genoeg zijn.
