Night Time
Night Time maakt Killing Joke melodieuzer zonder dat de band behaaglijk gaat klinken. De gitaren houden hun gewicht, de ritmesectie blijft stevig en de toetsen trekken de sfeer verder open. Jaz Coleman geeft zijn stem bovendien meer ruimte om een melodie te dragen. Het resultaat is gemakkelijker te benaderen dan het debuut. Toch blijft de onrust steeds dichtbij.
Het titelnummer begint met veel vaart. De snelle beweging en de scherpe gitaar voorkomen dat de zachtere richting een terugtocht wordt. Paul Fergusons combinatie van elektronische en gewone drums maakt de muziek strak én lichamelijk voelbaar. De kracht komt uit het arrangement. De band hoeft daarvoor niet iedere klank zo ruw mogelijk te houden.
Love Like Blood laat de verandering het duidelijkst horen. De brede melodie en de ruimtelijke begeleiding maken de song uitnodigend. Het ritme en de zang bewaren ondertussen het donkere karakter. Kings And Queens voegt een stevigere, bijna marcherende beweging toe. Beide songs verbinden het dreigende bandgeluid aan iets wat je gemakkelijk kunt meezingen. Dat geeft de toegankelijkheid een duidelijke functie.
Ook het latere materiaal houdt de druk vast. Europe plaatst een hoekige gitaarlijn rond de grote zangvoordracht van Coleman. Eighties sluit af met een bijzonder herkenbare riff en veel ritmische aandrijving. Het spel maakt direct indruk zonder de plaat terug te brengen tot een rij eenvoudige poprefreinen.
Niet ieder gedeelte blijft even sterk hangen. Multitudes en Europe vallen minder direct op dan de beste singles. De extra glans kan bovendien tegenvallen wanneer je vooral de ruwe aanval van het debuut zoekt. Toch werkt de balans bijzonder goed. Night Time laat de melodische kwaliteiten van de band naar voren komen zonder de spanning weg te halen die die melodieën hun eigen karakter geeft. Het is een compacte, doelgerichte plaat waarop toegankelijkheid iets toevoegt in plaats van iets te verbergen.
