STILL SUCKS
Limp Bizkit neemt zichzelf op STILL SUCKS hoorbaar minder serieus dan vroeger. De grote mond van Fred Durst is er nog, net als de zware riffs en het uitnodigende ritme, maar de band lijkt beter te begrijpen hoe vreemd dat geheel soms kan zijn. Die zelfspot maakt de plaat lichter. Het blijft uitgesproken Limp Bizkit, alleen met meer plezier in de eigen eigenaardigheden.
Out Of Style zet de gitaar van Wes Borland meteen vooraan. Zijn riffs hebben een eigen ritmische vorm en krijgen steun van een ritmesectie die precies weet hoe een groove moet bewegen. De scratches van DJ Lethal passen daar vanzelfsprekend tussen. Durst hoeft weinig nieuws te vertellen om het herkenbare geluid terug te brengen. Het belangrijkste gebeurt vaak al in de begeleiding.
Dad Vibes houdt de aanpak eenvoudig en aanstekelijk. You Bring Out The Worst In Me laat de band weer spelen met de overgang van een rustigere passage naar een veel fellere uitbarsting. Barnacle voegt een kortere, door grunge beïnvloede afslag toe. Zelfs de cover van INXS' Don't Change past binnen de behoefte om de vertrouwde formule af en toe open te trekken, al verandert hij de plaat niet ingrijpend.
De humor werkt niet overal even goed. Love The Hate maakt de houding van de band duidelijk, maar de grap is niet sterk genoeg om alle aandacht vast te houden. Ook de soepelere afsluiter Goodbye voelt minder noodzakelijk dan de beste gitaartracks. De korte speelduur voorkomt gelukkig dat zulke omwegen de hele plaat gaan bepalen.
STILL SUCKS is vooral geslaagd wanneer Limp Bizkit zijn vakmanschap achter de onzin laat horen. Borlands gitaarwerk en de stevige grooves geven de sterke nummers genoeg karakter om meer te zijn dan nostalgie. Niet iedere poging raakt, maar er staan ruim voldoende directe, energieke momenten tegenover om deze terugkeer vermakelijk te maken.
