The Battle Of Los Angeles
The Battle Of Los Angeles komt snel ter zake. Rage Against the Machine zet zijn vertrouwde combinatie van rap, funk en zware gitaren hier bijzonder doelgericht in. De nummers hebben duidelijke aanknopingspunten, de ritmes bewegen stevig door en de band laat weinig ruimte voor twijfel over de bedoeling.
Testify opent met een gitaargeluid dat meteen de aandacht trekt. Tom Morello weet nog steeds nieuwe mogelijkheden uit zijn instrument te halen, zonder de riffs hun directe werking te laten verliezen. Guerrilla Radio maakt die verhouding bijna vanzelfsprekend: het nummer is makkelijk te volgen en heeft tegelijk genoeg vreemde klanken om herkenbaar van deze band te blijven. De inventiviteit maakt de song sterker in plaats van ingewikkelder.
Mic Check laat de hiphopkant duidelijker naar voren komen. De instrumenten laten genoeg ruimte voor Zack de la Rocha, terwijl de groove het geheel bij elkaar houdt. Calm Like a Bomb gebruikt weer meer spanning in de wisselwerking tussen de partijen. Ook Brad Wilk en Tim Commerford zijn essentieel voor de kracht van het album. Zonder hun ritmische fundament zouden Morello's uitspattingen veel minder overtuigend landen.
De politieke teksten zijn nadrukkelijk aanwezig. De la Rocha klinkt het sterkst wanneer zijn boosheid een concreet doel krijgt; algemenere aanklachten missen soms datzelfde onderscheid. Zijn voordracht blijft bovendien nogal constant in intensiteit. Wie weinig met die manier van rappen heeft, zal ook op deze plaat niet ineens overal aansluiting vinden.
Voor de band als geheel werkt de herkenbare aanpak echter uitstekend. Dit album hoeft geen totaal andere richting te kiezen om scherp te klinken. De compacte nummers, sterke grooves en ongebruikelijke gitaarpartijen maken The Battle Of Los Angeles tot een bijzonder overtuigende uitwerking van de stijl. De muziek geeft de boodschap genoeg kracht om ook zonder alle tekstuele achtergrond direct binnen te komen.
