Evil Empire
Evil Empire draait om druk. Zack de la Rocha klinkt alsof ieder woord eruit moet, terwijl de band zijn rap met zware, compacte partijen ondersteunt. Rage Against the Machine heeft hier een ruwer geluid dan op het debuut. De funk blijft aanwezig, maar moet zich vaker door vervorming en een bijna onophoudelijke felheid heen werken.
Tom Morello maakt die aanpak voortdurend interessant. Zijn gitaar levert herkenbare riffs, maar kan net zo makkelijk klinken als een ander instrument. In Bulls On Parade wordt de solo bijna een draaitafel. De vreemde klanken zitten niet los boven op het nummer: ze geven het ritme en de opgebouwde spanning een extra richting. Juist de combinatie van een eenvoudig grondidee en ongebruikelijke details werkt bijzonder goed.
People of the Sun houdt het kort en direct. Een paar sterke muzikale ideeën zijn genoeg om het nummer stevig neer te zetten. Tire Me krijgt veel van zijn kracht uit de bas en laat horen hoe belangrijk Tim Commerford voor het gewicht van de plaat is. Down Rodeo verbindt de zware begeleiding weer met een scherpere maatschappelijke aanklacht. De boodschap en de uitvoering voelen daar duidelijk met elkaar verbonden.
De felheid heeft wel een prijs. Sommige passages blijven zo nadrukkelijk doorduwen dat er minder ruimte is voor de soepelheid die deze band ook kan hebben. De la Rocha's voordracht heeft bovendien een vrij constante intensiteit. Dat past bij het materiaal, maar maakt de plaat als geheel minder afwisselend dan de verschillende gitaarklanken aanvankelijk suggereren.
Toch is Evil Empire veel meer dan alleen een harde tweede ronde. De sterke baspartijen, eigenzinnige gitaarideeën en overtuigde rap geven de muziek een duidelijke identiteit. Wie naar de onderlinge wisselwerking luistert, hoort hoeveel er binnen die compacte, agressieve vorm gebeurt. Het album blijft vooral sterk wanneer de woede een precies ritme en een goed nummer krijgt.
