Shot Forth Self Living
Shot Forth Self Living maakt het je niet gemakkelijk om bij de melodieën te komen. Medicine zet scherpe vervorming en aanhoudende ruis nadrukkelijk vooraan, met zachte stemmen daarachter. Toch zijn dit herkenbare liedjes. De gitaarpartijen geven de muziek spanning en een eigen vorm. Het lawaai hoort zo sterk bij de nummers dat je het moeilijk als een los effect kunt beschouwen.
One More laat die verhouding meteen horen. De opening blijft lang bij een schurende gitaarklank voordat drums en bas het geheel verder op gang brengen. Onder de drukte wordt een veel zachter liedje zichtbaar. Het nummer neemt ruim de tijd, maar de komst van het ritme verandert hoe de gitaren werken. De vervorming krijgt iets om zich tegen af te zetten.
Aruca kiest eveneens voor een lastige ingang. Daarna komt er meer beweging in de muziek en krijgt het dansritme een belangrijke plaats. Beth Thompsons zachte zang biedt een duidelijk verschil met de scherpe gitaarlaag. Je hoeft niet ieder woord te volgen om die verhouding te begrijpen.
Queen Of Tension laat een kalmere beweging omslaan in een veel drukker samenspel van drums en gitaarpartijen. Dat korte verschil werkt sterk. Christmas Song houdt aan het einde de verbinding tussen de terugkerende gitaarfiguren en de zang langer vast.
Niet alle experimenten vormen samen een even overtuigend geheel. De scherpe klank kan vermoeien en soms moet je zoeken naar een melodisch aanknopingspunt. De plaat vraagt daarom om meer dan alleen waardering voor zachte dreampop. Maar wie de ruwheid accepteert, vindt een band die geluid en liedje interessant met elkaar verbindt. Shot Forth Self Living is op zijn best wanneer je beide tegelijk blijft horen.
