Tore Down House
Tore Down House neemt de directe aantrekkingskracht van elektrische blues en geeft die een paar onverwachte wendingen. Scott Henderson brengt het harmonische gehoor van een jazzgitarist mee naar muziek die genoeg rauwheid houdt. De arrangementen kunnen slim zijn zonder hun plezier te verliezen. De sterke zang, vooral van Thelma Houston, geeft de instrumentale details een menselijk middelpunt.
Dolemite opent met een levendige mix van blues en funk. Orgel en blazers helpen het arrangement vormgeven, terwijl Henderson ruimte rond zijn gitaarlijnen laat. Hij kan snel spelen, maar is minstens zo effectief wanneer hij ontspant. De ritmesectie geeft hem voldoende steun om beide benaderingen te laten werken.
Het titelnummer verlaagt het tempo en geeft Houston een bijzonder sterke omgeving. Haar stem brengt gevoel en kracht, waarop de gitaar expressief antwoordt. De veranderingen in harmonie en ritme maken het nummer eigenzinniger dan de eerste indruk doet vermoeden. Henderson werkt de bluesvorm verder uit zonder de emotionele duidelijkheid kwijt te raken.
I Hate You verandert de stemming op een andere manier. De ouderwetse zangstijl en speelse wisselwerking maken een ongelukkige relatie bewust komisch. Die humor voorkomt dat de plaat haar grote muzikale vaardigheden al te serieus gaat nemen. De zang krijgt bovendien een eigen karakter, in plaats van alleen even pauze te geven tussen de gitaarsolo's.
Deze combinatie zal niet iedere bluespurist overtuigen. Sommige arrangementen gaan verder de fusion in dan een traditioneel liedje nodig heeft. Ook zijn een paar productiedetails minder verzorgd dan het spel verdient. Toch geeft Henderson de veranderingen steeds een duidelijke functie. Tore Down House biedt expressieve gitaar, overtuigende zang en een ritmesectie die moeilijke ideeën kan volgen zonder er huiswerk van te maken. De combinatie van bluesgevoel en muzikale nieuwsgierigheid blijft bijzonder sterk.
