Hymn of the Seventh Galaxy
Hymn of the Seventh Galaxy geeft Return To Forever een steviger, elektrischer geluid. De toetsen van Chick Corea blijven belangrijk, maar de gitaar van Bill Connors brengt een ruwe rand die de muziek naar rock trekt. Stanley Clarke en Lenny White vormen een ritmesectie die tegelijk krachtig en bijzonder beweeglijk kan spelen. De technische beheersing is groot, maar de sterkste momenten steunen minstens zo sterk op melodie.
Het titelnummer zet die energie meteen neer. Toetsen en gitaar reageren op elkaar boven drukke bas- en drumpartijen. Er gebeurt veel, maar de instrumenten lijken meestal aan hetzelfde gesprek mee te doen. Het werkt doordat de muzikanten blijven reageren, in plaats van alleen op hun volgende solo te wachten.
After The Cosmic Rain geeft de bas van Clarke een belangrijke rol. De vervormde klank kan de leiding overnemen en verandert zo de verhoudingen binnen de groep. De elektrische piano van Corea geeft de zwaardere geluiden een andere kleur. De beweging tussen die partijen houdt het nummer interessant, zonder alleen op snelheid te vertrouwen.
Captain Señor Mouse laat ook goed horen hoe compositie en uitvoering elkaar versterken. De lange instrumentale passages houden een duidelijke identiteit. De band vindt melodie en opwinding in hetzelfde materiaal. Space Circus voegt daar een andere kant aan toe, door een wat raadselachtige sfeer naast een stevige funkgroove te plaatsen.
De plaat overtuigt niet overal even sterk. Sommige latere passages leunen meer op indrukwekkend spel dan op een verrassend muzikaal idee. Daardoor vallen de beste stukken extra op. Toch blijft Hymn of the Seventh Galaxy een levendige, eigenzinnige ontmoeting tussen de vrijheid van jazz en de kracht van rock. De ruwe gitaar, beweeglijke bas en verschillende toetskleuren geven deze versie van Return To Forever een karakter dat de moeite waard is.
