Casino
Casino is een gitaarplaat met veel snelheid, maar de aantrekkingskracht gaat verder dan het aantal noten dat Al Di Meola in een frase kwijt kan. Latijns-Amerikaanse ritmes, elektrische kracht en akoestisch spel krijgen allemaal een plek. Steve Gadd, Anthony Jackson en Barry Miles zorgen voor een stevige basis. Daardoor blijft de hoofdgitaar onderdeel van een gezamenlijke klank.
Egyptian Danza opent met een combinatie van Latijns-Amerikaanse beweging en een oosters aandoende kleur. De korte, duidelijke aanslagen van Di Meola geven de muziek een scherpe vorm. Het spel is precies, terwijl het arrangement genoeg beweegt om die precisie niet stijf te laten worden. Zowel ritme als melodie bepaalt de uitwerking.
Dark Eye Tango kiest een andere route. Het langzamere openingsthema doet een zachter stuk vermoeden, voordat de muziek sneller en dringender wordt. Di Meola gebruikt die verandering om zijn solospel onderdeel van de ontwikkeling te maken. De snelle passages krijgen kracht door het verschil met het begin. Ze verschijnen niet zomaar zonder aanleiding.
Fantasia Suite for Two Guitars voegt akoestische kleuren toe. Di Meola legt zijn eigen partijen over elkaar en maakt zo een gesprek tussen gitaren, zonder de volledige band nodig te hebben. De losse gedeelten sluiten niet overal even vanzelfsprekend op elkaar aan. Toch bieden de beste momenten een mooie afwisseling op de elektrische kracht eromheen.
Casino heeft ook een vertrouwde kant. De plaat bouwt verder op een bestaande combinatie van Latijns-Amerikaanse ritmes en jazzrock. Sommige begeleidingsfiguren klinken duidelijk als een product van hun tijd. De gitaar brengt vaak de frisheid die zulke grooves nodig hebben. Di Meola geeft zijn techniek richting met zijn frasering, terwijl de ritmesectie de muziek levendig houdt. Voor liefhebbers van expressieve fusiongitaar biedt Casino daardoor meer dan alleen een demonstratie van snelheid.
